Χαμόγελο

Βράδυ. Ψιλόβροχο στην Βουλιαγμένης. Υγρασία. Κίνηση. Μποτιλιάρισμα. Οδηγώντας προς το γυμναστήριο. Μουσική ροκ. Νεύρα. Κίνηση. Φανάρια που αναβοσβήνουν. Κόκκινα μόλις πας να περάσεις. Νεύρα. Μουσική πιο δυνατά. Προσπεράσματα. Στρίμωγμα. Τί ώρα είναι; Θα φτάσω; Θα προλάβω την προθέρμανση; Νεύρα. Το κινητό. Ναι; Σιωπή....Ναι; ποιός είναι; Σιωπή...Ο ταξιτζής δίπλα κορνάρει. Θα μιλήσεις;......Νεύρα. Κίνηση. Το ξανθό ολοστρόγγυλο δίχρονο μουτράκι, όλο μάτια, κολλημένο στο τζάμι του διπλανού αυτοκινήτου, να σε κοιτάζει διερευνητικά. Χαμογελάς....

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ

Χειμωνιάτικο απόγευμα μετά τη βροχή.Ο ουρανός κατακάθαρος κι ο ορίζοντας φωτεινός μέχρι μακριά την Αίγινα Άνοιξα το παράθυρο μπήκε φρέσκο αεράκι κι έδιωξε τις κακές σκέψεις..Τα πράγματα έγιναν ξεκάθαρα μετά την εκκωφαντική σιωπή.Το τέλος είναι αυτό που καθορίζει τη διαδρομή.Τότε έχεις το χρόνο να σκεφθείς τι έγινε.
Ισορροπείς ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα.Αν λειτουργεί μόνο η λογική βλέπεις αμέσως ποιό είναι το σωστό και ποιό το λάθος.Βάζεις όλη σου τη σκληρότητα να διορθώσεις το λάθος.Να το κτυπήσεις να το εξαφανίσεις.Το συναίσθημα σε κάνει να μπείς στη θέση του άλλου, να δέχεσαι το λάθος να ζείς με το λάθος.Ακόμα να κινδυνέψεις να καείς μέσα σ' αυτό.Μπορεί να πονέσεις αλλά αυτό δεν είναι ζωή;Τι θέλεις δηλαδή; να περάσουν τα χρόνια σου " σαν τους ίσκιους επάνω σε ακύμαντα νερά" ;Αλλωστε ο πόνος είναι ευεργετικός ,είναι καλοδεχούμενος γιατι νοιώθεις τόση ανακούφιση σαν περάσει.Ενα βλασταράκι μέσα στη βαρυχειμωνιά .Αυτό είναι "η σωτηρία της ψυχής" Και η απόφαση να δείς μπροστά πια.Την επόμενη μέρα. Μπορεί να είσαι τυχερός και να μην σκοντάψεις πάνω στους εκατοντάδες ανθρώπους που κρατούν "πόζα".

evey breath u take

Every breath you take
And every move you make
Every bond you break, every step you take
I'll be watching you

Every single day
And every word you say
Every game you play, every night you stay
I'll be watching you

Oh, can't you see
You belong to me?
How my poor heart aches
With every step you take
Every move you make
Every vow you break
Every smile you fake, every claim you stake
I'll be watching you

Since you've gone I've been lost without a trace
I dream at night, I can only see your face
I look around, but it's you I can't replace
I feel so cold, and I long for your embrace
I keep crying baby, baby please,
Oh, can't you see
You belong to me?
How my poor heart aches
With every step you take
Every move you make
Every vow you break
Every smile you fake, every claim you stake
I'll be watching you
Every move you make, every step you take
I'll be watching you
I'll be watching you

ΠΑΓΩΤΟ ΧΩΝΑΚΙ

Ο νους εχει γυρίσει πίσω στα χρόνια τα φοιτητικά ,από χθές βράδυ που είδα στην τηλεόραση τον Στέλιο, παλιό μου φίλο και συμφοιτητή στη Θεσ/νίκη ,επιτυχημένο και σοβαρό επιστήμονα πια, να συνομιλεί με δημοσιογράφο στην κρατική τηλεόραση.Με λίγο πιο αραιά μαλλιά , ώριμο και λίγο κουρασμένο πρόσωπο, αλλά με την ίδια φλόγα στο βλέμμα, την ίδια οργανωση στη σκέψη. Ανοιξα το άλμπουμ με τις παλιές φωτογραφίες και ήταν εκεί, ανέμελο, ξένοιαστο παιδί, την εποχή της αθωότητας. Η αλήθεια είναι ότι τότε ο οίκτος ,επισκίαζε όλα τα άλλα συναισθήματά μου για αυτόν.Ήταν ορφανό παιδί μιας οικογένειας με πολλά αδέρφια -αυτός ήταν ο μεγαλύτερος- που πάλευε σκληρά για την επιβίωση απο πολύ μικρός.Μου 'λεγε με χαμόγελο, χωρίς ίχνος λύπης ,ότι η μητέρα του τον ξυπνούσε κάθε νύχτα στις 3, να πάει στο φούρνο που έβγαιναν τα κουλούρια Θεσ/νίκης, ώστε πριν το ξημέρωμα ,να τα έχει πουλήσει στους αγουροξυπνημένους εργάτες και στις 8 να είναι κανονικά στο σχολείο.Κι εγώ η καλομαθημένη Αθηναία , να τ' ακούω αυτά με γουρλωμένα μάτια και να τον συμπονώ τόσο...
Ξέρεις, μου έλεγε ποιός είναι ο επιτυχημένος παγωτατζής ; Αυτός, που με ένα κιλό παγωτό, μπορεί να βγάλει τα περισσότερα χωνάκια.Υπάρχουν κόλπα κορίτσι μου.Δεν σπρώχνεις την μπάλα του παγωτού βαθιά στο χωνάκι, ώστε αυτό να χωράει λιγότερο και να φαίνεται πλούσιο και λαχταριστό.
Στο Πανεπιστήμιο ο Στέλιος ήταν άριστος φοιτητής.Πώς τα κατάφερνε, όλοι απορούσαμε. Δουλειά όπου έβρισκε, οικοδομές, καφετέρειες, μπαρ , και σπουδές ,όλα τα προλάβαινε.
Κάποια στιγμή που βρέθηκα στα δύσκολα, έψαχνα για σπίτι και τον χρειάστηκα, ήταν πρόθυμος να βοηθήσει.Ψάχναμε με τα πόδια στις γειτονιές, ώρες ατελείωτες.Κι όταν πια τακτοποιήθηκα και το γιορτάσαμε με μπύρες, είπα ,τώρα ας μην του δώσουμε και πολύ θάρρος, δεν γίνονται αυτά . Αλλά είχε πείσμα και υπομονή και έπέμενε.Εγώ επέστρεψα στην Αθήνα για διακοπές και βέβαια τον ξέχασα, όπως θα έκανε κάθε κακό κορίτσι .Μια μέρα ,χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ο Στέλιος. Ξέρεις ,είμαι εδώ... Έκπληξη...Καλά πώς; έχεις χρήματα; φυσικά και έχω, μου απάντησε ντροπαλά.Μπέρδεψα τα λόγια μου..Ναι..να βρεθούμε..Ναι, έρχομαι..Πού είσαι; Έμεινε 3 μέρες σε φίλο του, εγώ τυπικά ευγενική , να τον ξεναγήσω και να βιάζομαι να τον ξεφορτωθώ.
Κάπως έτσι χαθήκαμε μετά το πτυχίο, κι ο καθένας μας τράβηξε το δρόμο του.Ώσπου τον ξαναείδα στην τηλεόραση και δεν πίστευα στα μάτια μου. Τα χρόνια πέρασαν ,χελιδόνια φευγάτα ,κι αυτός έγινε Πανεπιστημιακός, μετά απο πολλά χρόνια σπουδών και έρευνας στην Αμερική , αξιοθαύμαστος, νικητής....Και όχι φίλος μου....

Η ΘΕΙΑ ΑΝΝΑ

Οταν ήμουν μικρή, αυτή ήταν η αγαπημένη μου θεία, αδερφή της μάνας μου. Ζούσε στο χωριό με τη γιαγιά και τον παππού σ' ένα μεγάλο σπίτι στην κορυφή ενός λόφου στην άκρη του χωριού. Αυτό το σπίτι το αγαπούσα πολύ.Πηγαίναμε τα καλοκαίρια και περνούσαμε δυό τρείς μήνες εκεί. Ήταν ένα αρχοντικό ανάμεσα στα περιβόλια και στα κτήματα με τα αμπέλια και τα ελαιόδενδρα του παππού, με θέα πανοραμική στη θάλασσα. Τις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες άκουγες μες την ησυχία , τα τριζόνια και το κελαριστό νερό της "αμπολής" που κυλούσε ασταμάτητα και πότιζε τα κτήματα. Ακόμα έρχεται στα αυτιά μου ο ήχος της σφυρίχτρας του "νεροκράτη "που ρύθμιζε το χρόνο που θα έμενε το νερό να ποτίσει το κάθε κτήμα .
Η θεία ήταν πολύ κοκέτα. Τη θυμάμαι να βάφει τα νύχια της καθισμένη μπροστά στο ανοικτό παράθυρο για να δροσίζεται από το αεράκι της θάλασσας. Της άρεσαν τα ωραία φορέματα που τα αράδιαζε στη σειρά πάνω στις καρέκλες του σαλονιού.Το σαλόνι!! Ήταν το άβατο. Η πόρτα του πάντα κλειστή ,τα παντζούρια του σφαλισμένα.Μύριζε γλυκό βύσσινο και αρώματα απο τα φορέματα της θείας.Η γιαγιά μας απαγόρευε την είσοδο ,αλλά εγώ πήγαινα κρυφά τα μεσημέρια που όλοι κοιμόντουσαν -αυτά τα βασανιστικά αυγουστιάτικα μεσημέρια με τον αναγκαστικό ύπνο - και επισκεπτόμουν το βάζο με το βύσσινο.
Η θεία Αννα ήταν πολύ φιλόδοξη.Διάβαζε και ξαναδιάβαζε τα γυναικεία περιοδικά που τα φύλαγε απο το χειμώνα και ονειρευόταν μια αναλογη ζωή στην Αθήνα με ωραίο σπίτι λούσα και εξόδους. Γιά να το πετύχει αυτό έκανε τα πάντα.Πρώτα παντρεύτηκε έναν όμορφο καλοστεκούμενο κύριο μιά εικοσααετία μεγαλύτερό της,και έφυγε γιά την Αθήνα.Μετά διέβαλε στους παππούδες όλα τα υπόλοιπα αδέρφια της άλλα τρία τον αριθμό μαζί και τα παιδιά τους για να γίνει αυτή η μοναδική κληρονόμος της πολύ μεγάλης οικογενειακής περιουσίας .Ήταν τόσο χαρισματική ,τόσο αξιαγάπητη, τόσο γλυκειά που οι γονείς της τη λάτρευαν και την ξεχώριζαν απο τα αδέρφια της. Έτσι πέτυχε το σκοπό της .Να τους απομακρύνει όλους και να χαίρεται αυτή, ο άνδρας της και ο μοναχογιός της την αγάπη των παππούδων ,μαζί με το απέραντο αυτό κτήμα ,ενώ θα μπορούσαν να το χαίρονται όλοι μαζί ,μονιασμένοι και αγαπημένοι.Και τα καλοκαίρια, αυτά τα αλησμόνητα καλοκαίρια, μας ήταν πια απαγορευμένα στο χωριό.Χαθήκαμε και με τη θεία Άννα.Χαθήκαμε και με τους παππούδες.Η πικρία μας ήταν μεγάλη. Μας είχαν απορρίψει.Δεν είμασταν άξιοι της αγάπης τους.Η εφηβεία μου έχασε πια το χρώμα και τα αρώματά της.Ένοιωσα ότι με ξερρίζωσαν απ' ότι αγαπούσα τόσο πολύ.Τη ζωή στο κτήμα, στα αμπέλια ,στις ντοματιές, τις καρπουζιές στ'αλώνια, τις βόλτες με το γάιδαρο ,τις κατσικούλες, που τις είχα βαφτίσει μία μία,τον Αη Θανάση που πηγαίναμε για μπάνιο ,το πανηγύρι της Παναγιάς τον Δεκαπενταύγουστο που γιόρταζε το χωριό και μεις παιδιά ρίχναμε κλεφτές ματιές στ' αγόρια απ' την Αθήνα στα καφενεία που γινόταν ο χορός με τα "όργανα".Τι νύστες είχα περάσει στα τραπεζάκια εκείνα τα βράδια...
Η θεία όμως τιμωρήθηκε σκληρά για τις πανουργίες της .Είναι γι' αυτό που κάμπτεται η σιγουριά σου για τη μη ύπαρξη του θεού.Έχασε νωρίς τον άνδρα της απο μια λάθος ένεση που του έγινε απο τον αγροτικό γιατρό και που ήταν ασύμβατη με την ασθένειά του.Πέθανε πάνω στην ένεση. Έφυγε γρήγορα κι ο γιός της απο το σπίτι -ένα μεγάλο τριόρωφο σε ακριβή συνοικία της Αθήνας- για να παντρευτεί κι αμέσως μετά να χωρίσει.Κι έτσι εμεινε να ζεί στη μοναξιά αφού πέθαναν κι οι παπούδες, να μαραζώνει χωρίς αγάπη ,χωρίς τη μεγάλη ζωή που ονειρεύτηκε. Της έμεινε πιστή μόνο η μια της αδερφή ,η μάνα μου,που τη συγχώρεσε και τη λυπήθηκε μετα που της συνέβησαν όλα αυτά.Νομίζω ότι ακόμα τη θαυμάζει και είναι κάτω απο την επιροή της .Ημάνα μου. Όχι εγώ. Έχω να τη δω απο τότε.Μια φορά σε εκδρομή πέρασα απο το χωριό κι έφτασα έξω απο το" σπίτι" της. Ήταν κλειστό και ρημαγμένο.Άνοιξη κι όλες οι μυρωδιές κι οι ήχοι τη εξοχής ήταν εκεί και με μάγεψαν. Έμεινα ώρα πολύ να το κοιτώ και να αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια.Δεν μπορούσα να πλησιάσω όμως πολύ κοντά γιατί δυο σκυλιά δεμένα ευτυχώς, αλυχτούσαν και με φοβέριζαν.
Πώς ξαναθυμήθηκα πάλι τη θεία Άννα; Να χθες το απόγευμα με πήρε τηλέφωνο .Ήταν μαζί με τη μάνα μου .Να μου πεί πως είναι άρρωστη ,μόνη ,φοβισμένη ,τώρα που πλησιάζει πια τα 70. Να μου ζητήσει βοήθεια για γιατρούς γιατι δεν της βρίσκουν λέει τι έχει.Της έδωσα κάποια τηλέφωνα μαζί με αόριστες υποσχέσεις ότι θα ειδωθούμε και βιάστηκα να κλείσω.Προτιμούσα να τη θυμάμαι δυνατή ,μαγική λαμπερή, με τα λουλουδάτα της φορέματα και τα χτενίσματα αλα Βουγιουκλάκη.Αρνούμαι να παραδεχθώ ότι η δύναμη και η λάμψη μπορεί να είναι τόσο εφήμερα...Στο τέλος καραδοκεί ο θάνατος .Για όλους...

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΦΑΓΗΣ

Τρίτη 3/3. Another fucking day.Όπου η επανάληψη του 3 συντελεί στο να μεγαλώνει την οργή σου για όσα βλέπεις να συμβαίνουν γύρω σου κάθε μέρα.Να πλακώνονται οι "δικοί μας" για το ποιός θα αναλάβει τη "θέση".Στην προοπτική της εξουσίας δεν λογαριάζονται ούτε φιλίες ούτε αγάπες ετών και ετών.Κάντε στην άκρη, τώρα "εμείς" μοιράζουμε τις καρέκλες, σα να είναι ιδιοκτησίες μας ,οικόπεδά μας κι αν πέσει και λίγο ξύλο στο τέλος θα τα βρούμε.Εμείς. Μεταξύ μας.Οι άλλοι; στην απ' έξω.Ποιός τους δίνει σημασία αυτούς.Έννοιες όπως αξιοκρατία, ηθική, δικαιοσύνη,ικανότητα, τεχνογνωσία είναι παντελώς περιττές.Όταν οι πράξεις μιλούν, οι λέξεις είναι ένα τίποτα.Το μόνο που μετράει είναι να είσαι εσύ ο ισχυρός. Με όποιον τρόπο, με όποιο τίμημα.
Όμως,καλά πιά ξέρεις, πως βιώνεις μιά εποχή μεγάλης σήψης και ψάχνεις για αντιεξουσιαστικές φωνές σαν κι αυτήν του Pierre Joseph Proudhon που θεωρείται ο πατέρας της αναρχίας " Να σε κυβερνούν, σημαίνει να σ' επιβλέπουν, να σ'επιθεωρούν ,να σε κατασκοπεύουν, να σε διευθύνουν, να σε νομιμοποιούν, να σε αριθμίζουν,να σε ρυθμίζουν, να σε ομαδοποιούν, να σε κανοναρχούν, να σε νουθετούν, να σε σταθμίζουν, να σε πιστοποιούν, να σε προυπολογίζουν, να σε αξιολογούν, να σε λογοκρίνουν και να σε διατάζουν άτομα που δεν έχουν ούτε το δικαίωμα ούτε τη σοφία ούτε την ικανότητα για να τα κάνουν όλα αυτά "
Πώς να γλυτώσεις από τη ματαιοδοξία, τον εγωισμό και τον κυνισμό αυτών των ανθρώπων που μπαίνουν σε αυτά τα "παιχνίδια σφαγής"; Μόνο να τους χλευάσεις μπορείς ,να τους απαξιώσεις και να φύγεις μακριά με χίλια.

ΠΟΙΟΣ ΕΦΤΑΙΞΕ; ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΑΘΩΩΣΩ;

. ................................................ .... .Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα.... θα έκανα τα πολυκαιρισμένα ζευγάρια ευτυχισμένα μαζί.Έστω για ένα βράδυ.Αυτό σκεπτόμουν το Σαββατόβραδο στο ρεμπετάδικο που βρεθηκα με φίλους. Την προσοχή μου τράβηξε μια παρέα πιο δίπλα.Όλοι μεσήλικες.Τρεις ανδρες ,τρεις γυναίκες Απ' ότι κατάλαβα μάλλον παντρεμένα ζευγάρια. Εντύπωση μου έκανε ένας τύπος με τιράντες, άσπρη γενειάδα, εύσωμος΄, έμοιαζε με τον Σαββόπουλο .Ένας απο εκείνους του " 60 τους εκδρομείς" Είδα οτι κάθονταν χωριστά οι άνδρες στη μια πλευρά του τραπεζιού και οι γυναίκες τους στην απέναντι. Καθώς η βραδιά κυλούσε και το κρασί μείωνε τις αναστολές βρέθηκε ο "Σαββόπουλος" να χορεύει μόνος στην πίστα ,ένα παραπονιάρικο ζειμπέκικο ¨τα χέρια του ανοικτές φτερούγες, οι τρεις γυναίκες του τραπεζιού, στα πόδια του να του κρατούν το ρυθμό με παλαμάκια. "....Απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη , απόψε λύγισε η αντοχή....." Χορός, ανακούφιση και αναστεναγμός μαζί.Ένα άχ για τα απραγματοποίητα όνειρα που τα 'βλεπε να απομακρύνονται πιά.Χτυπούσε δυνατα το πόδι κάτω, κι ήταν σαν να ποδοπατούσε την ίδια τη μίζερη ζωή του.
Κατά τις τέσσερις το πρωϊ, το σκηνικό στην παρέα ήταν η απόλυτη decadance.Δύο από τούς άνδρες είχαν αποτραβηχθεί στη μιά άκρη μισονυσαγμένοι,εξακολουθούσαν βέβαια να σιγοπίνουν αλλά δεν έβλεπαν μάλλον την ώρα να βρεθούν στο κρεββάτι τους.Ο " Σαββόπουλος "ήταν απασχολημένος με το να κάνει δημόσιες σχέσεις με τη διπλανή παρέα, που του άρεσε που έμαθε ότι ήταν καλλιτέχνες ή κάτι τέτοιο ΄αναγνώρισε μάλιστα ίσως μια κοπέλα από αυτούς, που αποδείχθηκε ότι ήταν τραγουδίστρια γιατί μετά πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε κι αυτή. Αυτός είχε πέσει πάνω της εκτός εαυτού μετά από τόσο μεθοκόπι, όλα για πάρτη της αρκεί να την έβλεπε να χορεύει. Εκείνη με όλο τον ναρκισσισμό που έχει η καλλιτεχική της "υπόσταση" σηκώθηκε με νάζι πέταξε τις στενές της γόβες και χόρεψε αργά και αισθησιακά "όπα όπα όπα, σου το λέω και σου τό΄πα ,το κορμάκι το φιδίσιο, λύγισέ το μπρός και πίσω...."Ο εξηντάρης στέναζε βαθιά κι όλο κι άδειαζε τα καλάθια με τα τα γαρύφαλλα πάνω στο κεφάλι της, ενώ ο άνδρας της ακούραστος φρουρός δίπλα της σε απόσταση αναπνοής.Ένα ασήμαντο ανθρωπάκι ήταν που την ακολουθούσε στο χορό με άρρυθμες κινήσεις. Οι τρεις γυναίκες της παρέας του "Σαββόπουλου" λίγο απο αντίδραση λίγο παρασυρόμενες απο τη χαλαρότητα που δίνει το κρασί και η προχωρημένη ώρα είχαν ανοίξει διάλογο με νοήματα με δύο νόστιμους κυρίους απο ένα παραδιπλανό τραπέζι και τους παρότρυναν να "ξαναρίξουν" άλλη μια ζεϊμπεκιά όπως το είχαν κάνει λίγο πριν.Χαζογελούσαν λίγο συνομωτικά ,λίγο αμήχανα ,πειράζοντας η μία τη άλλη για το ποιός απο αυτούς κρυφοκοίταζε ποιά απο αυτές.
Λίγο πριν το χάραμα η νεοφερμένη καλλιτέχνις είχε πάρει θέση στην ορχήστρα ,πίσω απο τα μικρόφωνα και τραγουδούσε με ένταση κοιτάζοντας στα μάτια τους λίγους μεθυσμένους θαμώνες αναζητώντας την αποδοχή και τον θαυμασμό τους .Η παρέα του "Σαββόπουλου" σηκωθηκε να αποχωρήσει ,οι άνδρες να παραπατούν σχεδόν, αυτός να χαιρετά έναν έναν, μοιράζοντας γύρω γύρω πανευτυχής την κάρτα του, γιατί όλους πιά τους αγαπούσε και ήθελε να τους ξαναδεί. Φίλησε σταυρωτά την καλλιτέχνιδα, με τον άνδρα της να τον αγριοκοιτά αν και του φαινόταν κιολας γραφικός ο παππούς. Καθώς η παρέα σερνόταν προς την έξοδο μάλλον θα αναρρωτιόνταν άραγε πέρασαν καλά τούτο το Σαββατόβραδο που όλοι επιζητούν σχεδόν υστερικά να ξεσαλώσουν μετά από μιάς εβδομάδας καταπίεση;
Τους κοιτούσα κι εγώ απ'τη γωνιά μου ξεμέθυστος αμείλικτος παρατηρητής και σκεπτόμουν : άραγε ποιός έφταιξε; Ποιόν να αθωώσω;

ΟΤΑΝ ΧΑΡΑΖΕΙ

Οταν χαράζει ο πρωτος στεναγμός
βγαίνει απ' τα πιό σφιγμένα χείλη
σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά
ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.
Αν είσαι μόνος αν είσαι αδύναμος
η χαραυγή θα σε ξεκάνει
έχει το μύρο έχει τη σιγαλιά
έχει τον ήλιο τον αλάνι.
Καινούργια μέρα καινούριος ποταμός
στις εκβολές του θα προσφέρει
όσα χαθήκανε όσα ξεχάστηκαν
κι όσα για αυτά κανείς δεν ξέρει.
Πίσω απ' τους λόφους πίσω απ' τα βλέφαρα
υπάρχει τόπος και για σένα
χωρίς Βαστίλλη χωρίς ανάθεμα
χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΑΝΙ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Είναι ένα ειρηνικό, φιλήσυχο μεσημέρι.Σ' αυτή τη χώρα δεν λειτουργεί τίποτα.Το μετρό δεν σταματά στο κέντρο.Στο κέντρο υπάρχουν δακρυγόνα και χημικά.Που διέλυσαν μια πολύ μεγάλη πορεία εκπαιδευτικών-μαθητών για το μέγεθος της οποίας δεν θα μιλήσουν τα δελτία ειδήσεων το βράδυ.Θα πουν όμως για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο που έγινε στόχος των κουκουλοφόρων για μια ακόμη φορά.Θα δείξουν πετροπόλεμο και Μολότωφ και "αντιεξουσιαστές" να τα σπάνε."Επιεικής προσέγγιση των παιδιών" είναι η εντολή που δόθηκε στους εκπαιδευτικούς.Αλλά μυστήριο καλύπτει την επίθεση με μολύβδινη σφαίρα κατά δεκαεξάχρονου."Να μην πυροδοτούμε την ατμόσφαιρα περαιτέρω" είπε ο υφυπουργός Παιδείας.Το απόγευμα έχουν κινητοποιήσεις στο Περιστέρι.Αύριο κινητοποιήσεις απο ΓΕΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.Σε μια ώρα έχουν συλλαλητήριο οι μετανάστες και μετα συναυλία απο καλλιτέχνες. Κέντρο κλειστό.Κι όμως σε λίγες μέρες είναι Χριστούγεννα.Εν μέσω σκανδάλων,καταλήψεων, πετροπόλεμου και κουκουλοφόρων.Πάνω στην ταράτσα της Νομικής έχει κόσμο.Λίγοι φοιτητές,περισσότεροι παρατηρητές και κάμερες που παρακολουθούν απο ψηλά και καταγράφουν μια και η θέση είναι προνομιούχα.Παρακολουθούν τους αστυνομικούς με κουκούλες ή χωρίς και τα ΜΑΤ με τα καινούρια χημικά αυτά που μας ήρθαν απο το Ισραήλ.Παρακολουθούν τους δεκαεξάχρονους που είναι η ξαναμένη και οργισμένη γενιά του πετροπόλεμου που βλέπουν ότι επι τέλους όλοι ασχολούνται μαζί τους.
Αλλά η Ιστορία έχει γραφτεί με το μελάνι της βίας.Πως να συνεχίσεις την κανονική μικροαστική ζωούλα σου όταν βρίσκεσαι στη χώρα όπου συμβαίνει η χειρότερη κατάχρηση εξουσίας εκ μέρους κυβερνώντων, αστυνομικών,δικαστικών, όπου βασιλεύει η διαφθορά και το ρουσφέτι η ασυδοσία και η τυφλή βία.Πώς να μην αγανακτήσεις να μην πεταχτείς απο τον καναπέ σου; Τι να κάνεις την οργή σου όταν βλέπεις κάνοντας ζάπινγκ στα κανάλια ότι δεν συμβαίνει τίποτα ,η Μπίλιω έχει καλεσμένο έναν ηθοποιό πάλι καλά που δεν έχει για ακόμη μια φορά τον Λάκη Γαβαλά ,τα άλλα έχουν σήριαλ ,κατά τα άλλα έχουμε ψευδαίσθηση επιλογών ,το ραδιόφωνο κάνει σχόλια μεταξύ γέλιου και διαφημίσεων με ζωντανές ανταποκρίσεις απο τον χώρο των επεισοδίων σαν να μεταδίδει ποδοσφαιρικό αγώνα.
Τώρα πιά δεν μπορείς να σιωπήσεις.Ας σιωπήσουν οι άλλοι. Τώρα η ψυχή μας βρίσκεται στα τσιμεντένια πεζοδρόμια της γερασμένης μεγαλούπολης.Τα φωτάκια των Χριστουγέννων λάμπουν πιο πολύ φέτος....

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

ΤΟΤΕ:Το μήνυμα της εξέγερσης μπαίνει σε όλα τα σπίτια .Το Πολυτεχνείο ζεί. Ενώνει ενθαρρύνει,εμπνέει,ενθουσιάζει,κινητοποιεί.Τρείς μέρες αυτό το μικρό αλωνάκι γίνεται τα μαρμαρένια αλώνια,όπου χτυπιούνται ο Διγενής και ο Χάρος.
ΤΩΡΑ:Το Πολυτεχνείο δεν είναι όμορφα λόγια για θυσίες και αγώνες.Ειναιο ίδιος ο δίκαιος αγώνας.Παντού υπάρχουν κάγκελα που μας πνίγουν,στερεύουν μέσα μας την ορμή και τη διάθεση για ζωή,ρηχαίνουν τις αξίες και τα νοήματα.Ζει.Παντού όπου ο καταφρονεμένος αποφασίζει επιτέλους να βρεί την περηφάνεια του ο ριγμένος να παλέψει επιτέλους για το δίκιο του ο αδύναμος να βρεί επιτέλους την κρυμμένη του δύναμη.Ο φτωχός την ανθρώπινη ζωή που δικαιούται.Ο νέος την ελπίδα για καλύτερη ζωή.Αυτό το μεγάλο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ είναι το Πολυτεχνείο.Ειναι μια μεγάλη γροθιά καμωμένη απο μικρά κι αδύνατα δάκτυλα.Ειναι ένα μεγάλο "φτάνει πιά" φτιαγμένο απο μικρά μικρά καθημερινά "όχι".Για να μας δείχνει την αξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.Είναι ένα μεγάλο ξέσπασμα απο μικρά μικρά "ΓΙΑΤΙ" Για να μας δείχνει την αξία του καθημερινού αγώνα για ελευθερία δικαιοσύνη δικαιώματα.

Απο το σημερινό σχολικό εορτασμό της γιορτής του Πολυτεχνείου

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Ήταν συμμαθητές στο Λύκειο.Απο την πρώτη στιγμή που βρέθηκαν στο ίδιο τμήμα κόλλησαν.Έρωτας με την πρώτη ματιά.Μαζί στο θρανίο,στο διάβασμα,στο διάλειμμα.Αυτή ήταν λίγο πιό επιμελής, πιο οργανωμένη.Εκείνος πιο έξυπνος, πιο γρήγορος,αλλά πιό ορμητικός και ανοργάνωτος.Γύρω τους σπρωξίματα ,μπουνίδια φωνές.Αυτοί οι δυό στον κόσμο τους.Τους σεβόντουσαν όμως τα άλλα παιδιά.Παραμέριζαν για να περάσουν.Δεν τους άγγιζαν.Στο παγκάκι του διαδρόμου έλυναν ασκήσεις.Ή κοιτάζονταν στα μάτια. Απομονωμένοι οι δυό τους.Στις Πανελλήνιες έγραφαν στην ίδια αίθουσα.Οχι σε πολύ κοντινά θρανία.Αυτός πιο ψύχραιμος γύριζε πίσω και της έκανε νοήματα απο μακριά για τα ''ΣΩΣΤΟ''ή το ''ΛΑΘΟς''.Μπήκαν σε διαφορετικές σχολές.Συνέχισαν όμως να βλέπονται.Οχι τόσο συχνά πιά,αλλά με την ίδια λαχτάρα,τον ίδιο πόθο.
Οι γονείς του του έκαναν δώρο για την επιτυχία του ένα μεγάλο αυτοκίνητο 4χ4.Ηταν πολύ περήφανος για αυτό.Εκείνη η καημενούλα πιο μικροσκοπική σκαρφάλωνε κέθε φορά για να καθήσει στη θέση του συνοδηγού.Ανακάλυψαν καινούριες γωνιές,ήσυχα λιμανάκια,σκοτεινά μπαράκια με κόσμο ή χωρίς,δεν τους ένοιαζε.Ήταν χαρούμενοι γιατί ήταν μαζί.
Με τον καιρό όμως άρχισαν να μπαίνουν σε διαφορετικές παρέες στις σχολές τους.Με νέες εμπειρίες διαφορετικά ερεθίσματα ο καθένας τους.Όταν βρισκόντουσαν μαζί τα διηγουνταν ο ένας στον άλλον και ήταν καλά.
Ενα βράδυ μετά τη βόλτα τους την έφερε πίσω στο σπίτι της με το μεγάλο αμάξι.Το πάρκαρε όπως πάντα στο πάρκινγκ του σχολείου που ήταν κοντά στο σπίτι της.Ήταν σκοτεινά και συνήθως την παρακολουθούσε με τα μάτια μέχρι να ξεκλειδώσει την πόρτα της.Εκείνο το βράδυ όμως έβαλε μπρός τη μηχανή αμέσως μόλις έφτασαν και χάθηκε μέσα στη νύχτα.Έμεινε απορημένη να τον κοιτάζει να ξεμακραίνει.Υστερα μπήκε ήσυχα στο σπίτι της και άνοιξε ήσυχα το ντουλάπι που οι γονείς της φύλαγαν παλιούς δίσκους βινυλίου .Βρήκε έναν του Χατζιδάκη και τον έβαλε στο πικαπ.Μες την νύχτα ακούστηκε η γλυκειά μελωδία.
"Πέτρα που κύλησε μην τηνε κρατήσεις
το ριζικό της ειν' βαρύ και θα μετανοήσεις."
Έτσι αποχαιρέτησε αυτό το κεφάλαιο της ζωής της.Είχε πολλά να μάθει ακόμα.

faces

Ζούσε γλείφοντας τις πληγές του και παίρνοντας ηδονή από αυτό. Τον τελευταίο καιρό είχε γίνει μισάνθρωπος. Ολα του έφταιγαν. Ολα του έφερναν αφόρητη θλίψη.Ήθελε λοιπόν να απλωθεί. Να έχει ένα χώρο να διοχετεύει τη δημιουργική του απελπισία,να ζεί τις φαντασιώσεις του αφού η πραγματική ζωή δεν είχε για αυτόν καμία αξία.Εκεί να παράγει ονειρική εικονική πραγματικότητα,να στήνει τους ήρωές του σαν στρατιωτάκια σε παιδικά παιχνίδια.και μετά να αυτοθαυμάζεται που το κατάφερε.Δεν ήταν μόνος και έρημος αλλά μόνος και άρχοντας του πύργου του. Πουθενά να δώσει. Απο πουθενά να παρει.Το χειρότερο ,δεν ήταν σίγουρος ούτε για το χρόνο.Που περνούσε .Όμως ζήτω η αυτοϊκανοποίηση του πόθου του!!
Οι φίλοι του? Έπρεπε να είναι όπως τους ήθελε αυτός για να τους αγαπάει και να τους παραδέχεται.Είχε απόλυτη ανάγκη να θαυμάζει κάποιον θεό.Να τον λατρεύει πάνω στο βάθρο του.Αυτόν ή την σωματοποίηση της φαντασίωσης!! Ανωριμότητα? Όταν ενηληκιωθείς δεν σου χρειάζονται σωτήρες. Αλλά δυστυχώς ακόμα και οι θεοί γκρεμίζονται.Το παραμύθι παύει να είναι γοητευτικό και αυτός βυθίζεται στή θλίψη του και ίσως νοιώθει και μια ηδονική περηφάνεια για αυτή τη θλίψη.Να τη ζει και να την περιφέρει.Να 'χει χώρο να την εγκαταστήσει.Να την κάνει αρχόντισσα κι απόλυτη κυρίαρχη της ζωής του.Εγωκεντρικό ,θεατρικό, αυτάρεσκο υπεροπτικό? Αν τον συναντήσετε να τον συμπονέσετε.Προσοχή όμως.Μερικές ασθένειες είναι κολλητικές...

Το χαμόγελο

Απολύεστε!! Της είπε εκείνο το Ανοιξιάτικο πρωινό όταν έφτασε στο δικηγορικό του γραφείο.Τον κοίταξε απορημένη. Μα γιατί; Δεν ήμουν αρκετά καλή όλα αυτά τα 15 χρόνια;Εσείς δεν λέγατε ότι με το χαμόγελό μου σας έφτιαχνα κάθε πρωί τη διάθεση γιατι ήμουν αισιόδοξη,ανεκτική,υπομονετική;Δεν καταλάγιαζα τα νεύρα, τις ανασφάλειες την κατάθλιψη τους θυμούς σας; Γιατι τοσος εγωισμός ,τόση αλαζονεία;

Ακου κοπέλα μου της είπε με αγένεια Αφού θες να μάθεις αυτό που άλλαξε είναι το χαμόγελό σου. Πως να σου το πω.Εχει μια κούραση, μια υποψία θλίψηςμε τα χρόνια, δεν είναι πια τόσο λαμπερό τόσο φωτεινό.Δεν μου φτιάχνει πιά τη διάθεση.

Η κοπέλα σηκώθηκε αργά χωρις να απαντήσει. Μάζεψε ήσυχα τα πράγματά τηςκαι τα έβαλε στο βαλιτσάκι της.Θυμήθηκε πως είχε κι ένα μικρό τσαντάκι με καλλυντικά στο κάτω πάτωμα που μια εσωτερική σκαλίτσα οδηγούσε σε ένα μικρό w.c.Τα πήρε κι αυτά. Να μην αφήσει τίποτα.Δεν είχε πιά καμιά δουλειά εκεί. Χωρίς να βιάζεται ανέβηκε πάλι στο γραφείο.Έριξε μια τελευταία ματιά γύρω.Μήπως είχε ξεχάσει τίποτα; Ένα κάδρο είχε λίγο στραβώσει .Το ίσιωσε. Ύστερα όρθωσε το ανάστημά της και αποφασιστικά του άπλωσε το χέρι. Έχετε δίκιο. Είναι ασφυκτική και αποπνικτική η ατμόσφαιρα εδω μέσα. Δεν μου δίνει όυτε εμένα πια χαρά. Καλή συνέχεια.!!

Στο δρόμο περπατούσε γρήγορα. Όμορφη μέρα.Άνοιξη. !! Ένας νεαρός την κοίταξε επίμονα έχει καιρό για αυτά.Μπροστά σε μιά βιτρίνα σταμάτησε΄Της άρεσε το είδωλό της στον καθρέφτη. Είδε πάλι ένα χαμόγελο λαμπερό, φωτεινό ,αισιόδοξο .Τίναξε το κεφάλι. Είχε πολλά να κάνει.!!!!

ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Ετσι λοιπόν....''μετα τους ψηλούς πυρετούς ήρθαν τα δέκατα'' ....Και μένεις να εκφράζεις τους θυμούς σου χωρίς αποδέκτη και να αναρρωτιέσαι πως μερικοι αυτάρεσκοι άνθρωποι βαφτίζουν τις ανημπόριες τους ''άμυνες'' και σιωπές...
Ομως είμαστε ακόμα ζωντανοί και σε λίγο έρχονται Χριστούγεννα. Με λαμπιόνια και κιτς υπερβολή.Θα τινάξεις πίσω το κεφάλι να φύγουν οι ματαιωμένες αυταπάτες και θα βαδίσεις μπροστά με αισιοδοξία και καινούρια όνειρα. Ισως το δεκατρία γίνει ο τυχερός σου αριθμός..Για ότι θάρθει απο δω και μπρός.
Δεν είναι ανάγκη να παλέψεις με το φως που μπαίνει απο το παράθυρο και σε κάνει να μεγαλώνεις. Καλύτερα να το ακολουθήσεις αυτο το φως. Με όπλα αυτα που έζησες ώς σήμερα, που είναι πολύτιμα φυλακτά,έχοντας όμως αποδεχτεί και τα παράδοξα.Τις απώλειες , τις αδικίες και τις ήττες σου.Τις καταστάσεις που δεν σου άξιζαν, όταν δεν μπόρεσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου...Θα αφοσιωθείς ξανά στα αγαπημένα σου παραμύθια, που δίνουν νόημα και αξία στη ζωή σου.Το πιο σημαντικό απο αυτά? Η αγάπη.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

SILENCE SILENCE

Είναι αυτή η καλύτερη στάση. Μοναδική ποιητική αρετή.

Δεν υπερασπίζομαι τίποτα.
Λαμπερή η σιωπή κι ο χρυσός λαμπερότερος.
Σιωπή και χρυσός.
Δεν ακούσατε τίποτα. Δεν προφέραμε λόγια παρόμοια.

Πειθήνιοι και ευγενείς παραμείναμε
''τοις κεινων ρήμασι πειθόμενοι''
silence silence και ''ού φροντίς Υποκλείδη''
OH CITTA CITTA FORTUNATA
CIVIS ROMANUS SUM.

Πέρασες μέσα απο ένα σεισμό και τώρα δεν έχεις φόβο κανένα.

Γνωρίζεις την πόλη τους,
τους οδηγούς και τους χάρτες΄
Γνωρίζεις τον λόγο που υπάρχει πίσω απο τον λόγο.
Και το διάστημα αέρος κενού.

Γνωρίζεις όλες τις τομές της αλήθειας και τις πλάγιες του ψεύδους.
Γνωρίζεις του καπνου το προπέτασμα και της γλώσσας το κράτημα.
Του λόγου το φειδωλό το εμπαικτικό και απρόθυμο.
Την πανουργία του ρήματος.
Το φευγαλέο ,το άναρθρο, το κωλυσιεργές ,το αόριστο.

Γνωρίζεις ακόμα των πραγμάτων τα αίτια.

Την κόρη μου την λένε 'Ιόντα.
Και το γιό μου τον λένε Αυγό.

''Γραφή Γ' '' 1971 Μαντώ Αραβαντινού ''

Προχωράμε μπροστά .Με ρυθμούς διάφανους υγιείς και φωτεινούς. Σε μέρη γνώριμα κι αγαπημένα......

ΤΡΕΛΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΚΕΨΗ

Φόβος και οργή
τρέλλα και περίσκεψη
γιασεμιά σκορπισμένα.
Ότι αγαπάει σκοτώνει?
Σε κάνει όλο και λιγότερο δυνατό?
χάπια και υπομονή.
Και πάλι.
Οχι άλλο.
Δεν πάει άλλο.
Διακοπές.

ΣΠΙΘΕΣ ΖΩΗΣ

Κάτι σπουδίο έγινε χθές το βράδυ. Μιά απροσδόκητη ιστορία αγάπης συντελέστηκε εκεί μπροστά στα μάτια μας.Μέσα στο ενυδρείο με τα χρυσόψαρα.
Το ένα άρρωστο ανήμπορο απο μέρες δεν έτρωγε. Είχε βυθιστεί στη γωνιά του και ζούσε τις τελευταίες στιγμές τής επιθανάτιας αγωνίας. Το άλλο τριγύριζε γύρω του ανήσυχο. Ξαφνικά βουτάει και μ' όλες του τις δυνάμεις το στηρίζει και το σπρώχνει προς την επιφάνεια.Για να φάει.Το κρατάει εκει οσο μπορεί. Αλλά κουράζεται και τότε το άρρωστο ψαράκι αδύναμο κατρακυλά.Νέα προσπάθεια. Το ανεβάζει πάλι. Το στηρίζει με όλη του τη δυναμη. Αυτό επαναλαμβάνεται με τελετουργική θρησκευτικότητα. Ηταν σπαρακτικό να τα βλέπεις, και μαζι θαυμαστό. Η αγάπη αιμοραγεί ψυχομαχεί βουβά μες τη σιωπή. Ζωώδης σπαραγμός. Ποιά μυστηριακά αισθήματα υπάρχουν εκεί μέσα? Ποιός αρχέγονος πόνος? Και απο κάπου στο βάθος του δωματίου να σπάζει τη σιωπή η φωνή του Eric Barton :"Don't let me be misunderstood" .
Σήμερα στο ενυδρείο υπάρχει μόνο το ένα χρυσόψαρο. Βουβό και μόνο. Σχεδόν ακίνητο . Αιωρείται εκεί και μετεωρίζεται ήσυχο κυριευμένο ποιός ξέρει απο ποιές σκέψεις? Άραγε βλέπουν όνειρα τα ψάρια?
Τι μοναξιά
Να πεθαίνεις χωρίς τη βεβαιότητα
Οτι υπήρξες τουλάχιστον
Ενα μόριο ζωής
Μια απειροελάχιστη κουκίδα
Χρήσιμη σε κάποιον.
"Myl'ene Farmer"
Δεν τρώει. Δεν θα ζήσει πολύ. Σβήνει με αξιοπρέπεια χωρις τίποτα το θλιβερό. Υπερασπίσθηκε μέχρι τέλους το ταίρι του. Τώρα μένει εκεί ακίνητο να κοιτάζει με απορία τη ζωή που περνά δίπλα του και να περιμένει κι αυτο τη μεγάλη έξοδο.
Κι εγώ τρομάζω για το φευγαλέο ρεύμα της ύπαρξης. Για το θάνατο που έρχεται έτσι απλά. Για την αδύναμη και μαζί τόσο δυνατή σπιθίσα ζωής που άνθισε μέσα σε λίγα κυβικά εκατοστά νερού. Για τη δύναμη τής αγάπης. Κι ευγνωμονώ τη φύση που όπως πάντα μας δείχνει το δρόμο. Τοσο σοφά . Τόσο υπεύθυνα.
" Δεν υπήρχα πριν να γεννηθώ.
Γιατί θα πρέπει να υπάρχω αφού πεθάνω? "
"Μπόρχες"

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΦΡΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙ Η ΖΩΗ

Η ανθρώπινη ζωή είναι μια φορά μονάχα και δεν θα μπορέσουμε πότε να εξακριβώσουμε ποιά ήταν η καλή και ποιά η κακή απόφαση γιατί σε κάθε περίσταση δεν μπορούμε παρά μια φορά μόνο. Δεν μας έχει δοθεί μια δεύτερη μια τρίτη μια τέταρτη ζωή για να μπορούμε να συγκρίνουμε διαφορετικές αποφάσεις. Με την ιστορία γίνεται ακριβώς το ίδιο όπως και με τη ζωή του ατόμου. Οι Τσέχοι δεν έχουν παρά μια ιστορία. Θα τελειώσει μια μέρα χωρίς να είναι δυνατόν να επαναληφθεί μια δεύτερη φορά.

Το 1618, οι ευγενείς της Βοημίας ξεσηκώθηκαν, αποφάσισαν να υπερασπισθούν τις θρησκευτικές ελευθερίες και οργισμένοι εναντίον του αυτοκράτορα που στρογγυλοκαθόταν στο Βενετσιάνικο θρόνο του, εκπαραθύρωσαν απ' τον πύργο του Χραντσίν δύο απ΄τους επιφανείς εκπροσώπους του. Έτσι άρχισε ο τριακονταετής πόλεμος που έσυρε ως την τελειωτική σχεδόν καταστροφή του τον τσέχικο λαό. Θα έπρεπε τότε οι Τσέχοι να είχαν περισσότερη σύνεση παρά θάρρος? Η απάντηση μοιάζει εύκολη αλλά δεν είναι.
Τριακόσια είκοσι χρόνια αργότερα, το 1938, μετά τη Σύνοδο του Μονάχου, όλοι αποφάσισαν να θυσιάσουν τις χώρες τους στον Χίτλερ. Θα έπρεπε τότε να είχαν αποφασίσει να πολεμήσουν μόνοι τους εναντίον του εχθρού που υπερτερούσε οκτώ φορές σε αριθμό? Αντίθετα με αυτό που είχαν κάνει το 1618 έδειξαν τότε περισσότερη σύνεση παρά θάρρος. Η συνθηκολόγησή τους σημάδεψε την αρχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και οδήγησε στην οριστική απώλεια της ελευθερίας του έθνους τους για πολλές δεκαετίες, αν όχι για πολλούς αιώνες. Θα είχαν τότε χρειαστεί περισσότερο θάρρος παρά σύνεση? Τι θα έπρεπε να είχαν κάνει?
Αν η τσέχικη ιστορία μπορούσε να επαναληφθεί, θα ήταν οπωσδήποτε ενδιαφέρον να δοκιμάζει κανείς κάθε φορά την άλλη πιθανότητα και να συγκρίνει έπειτα τα δύο αποτελέσματα. Καθώς όμως η εμπειρία αυτή δεν υπάρχει, όλοι οι συλλογισμοί δεν είναι παρα ένα παιχνίδι υποθέσεων.
Einmal ist keinmal. Μια φορά δεν μετράει. Μια φορά είναι ποτέ. Η ιστορία τής Βοημίας δεν πρόκειται να επαναληφθεί για δεύτερη φορά κι η ιστορία της Ευρώπης το ίδιο. Η ιστορία της Βοημίας κι η ιστορία της Ευρώπης είναι δύο σχέδια που χάραξε η απειρία της ανθρωπότητας. Η ιστορία είναι το ίδιο ελαφριά όσο και η ζωή του ατόμου, αβάσταχτα ελαφριά, ελαφριά σαν ένα πούπουλο, σαν ένας κόκκος σκόνης που πετάει, σαν ένα πράγμα που αύριο θα εξαφανιστεί.
Από την 'Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι ' του Τσέχου Μίλαν Κούντερα.

Μετά την επιστροφή μου απ’ την Τσεχια.

ΕΦΗΒΕΙΑ

Η σχέση μου με το ημερολόγιο είναι τραυματική. Λίγο χειρότερη απο τη σχέση μου με την τεχνολογία. Ξεκίνησε στα 15 μου οταν μία φίλη μου χάρισε ένα δερματόδετο τετράδιο που κλέιδωνε κι έγραφε στο εξώφυλλο ''ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ''.Εκει μέσα έγραφα καϋμούς και αγάπες σχέδια και συναισθήματα. Ημουν σίγουρη πως δεν τα διαβάζει κανεις κι εκφραζόμουν τελείως ελεύθερα. Πέρασε καιρος , το τετράδιο ξεχάστηκε εκει στο συρτάρι εγώ ζούσα σε άλλη πόλη, ώσπου......Κάποια μέρα με ειδοποίησαν να περιμαζέψω απο το πατρικο μου τα προσωπικά μου πράγματα γιατι μετακομίζουν.Τότε διαπίστωσα με φρίκη ότι το ημερολόγιο ήταν παραβιασμένο κι ότι έγραφα σε κοινή θέα!!! Αυτο χειροτέρεψε τη σχέση μου με τον αδελφό μου γιατι μου είπε αδιάφορα πως -αυτο έχει γινει καημένη εδώ και αρκετό καιρό , σιγά τα ωά...- Οποιος πει πως κάνει πολλά παιδιά για να εχουν παρέα και στήριξη στο μέλλον ας μου πεί ξέρει πολλά αδέλφια που είναι αγαπημένα μεταξύ τους? Τώρα που βρίσκομαι για τα καλά στην ενήλικη ζωή μου αγαπώ πολύ και την εφηβεία μου (εν ταξει δεν πάει δα και τόοσος καιρός......) Κυριαρχούν επάνω μου επιθυμίες οπως στους εφήβους αγανακτώ πολύ οταν νομίζω πώς με αδικούν ,είμαι γεμάτη ελπίδες και σχέδια, είμαι ντροπαλή αλλά και θαρραλέα μάλλον πολύ θαρραλέα...Ετσι τώρα με τα blogs να το ξανα το ημερολόγιο.. Αν δεν με διαβάζετε ..... καλύτερα θα είναι όπως παλιά , θα έχω διασωθεί!!! Πρέπει όμως να μαζέψω τα πράγματα μου μετα απο αυτο το βαθυστόχαστο κείμενο , γιατί αύριο ταξειδεύω για 10ήμερο ταξείδι αναψυχής στήν κεντρική Ευρώπη . Ελπίζω οτι δεν θα συμβεί τίποτα κακό με το αεροπλάνο, είμαι και φοβιτσιάρα -έχουμε και φοβίες εμείς οι έφηβοι ,οχι μονο θάρρος-. Καλή αντάμωση.....

Το μαχαίρι

Όπως αργεί το τ'ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο
μαχαίρι
έτσι αργούν κ' οι λέξεις ν' ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιππαστείς
απ' τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι

Άρης Αλεξάνδρου
"ποιήματα"