Μπορεί η αλήθεια νάν' θνητή, το ψέμα αθάνατο;

Περιμένοντας τις νέες εκλογές στις 17 Ιουνίου,η κοινωνία ζει σε πνευματική μιζέρια, απογοήτευση και αποβλάκωση.Σέρνεται στην απάθεια και δεν αντιδρά.Μην αναπνέετε για να κρατήσουμε έστω αυτά τα λίγα που έχουμε.Αφού ήταν γραφτό να έρθει η συμφορά....Όταν χάσουν και αυτά τα τελευταία που τους έχουν απομείνει, τότε θα πάρουν τα μαχαίρια και θα σκοτώνουν το διπλανό τους.Οι δύο πυλώνες του δικομματισμού, παίζουν το τελευταίο τους χαρτί, ενισχύοντας πολιτικές εμφυλίου και πόλωσης - αριστερών - δεξιών.Το έχουν ξανακάνει, την πιο βρώμικη περίοδο της Ελληνικής ιστορίας. Οι ηλικιωμένοι, πιο επιρρεπείς στον διαρκώς καλλιεργούμενο φόβο, παραδίδονται αμαχητί,η "χρυσή αυγή" με τα φασιστικά και σατανιστικά σύμβολα καραδοκεί, τάγματα εφόδου, έτοιμα για δράση. Ο πρόεδρος της " Δημοκρατίας" είναι ο εγγυητής της ομαλότητας, για το τι θέλουν οι ξένοι στην Ελλάδα. Όλα τα ΜΜΕ, έχοντας μπουκωθεί από τα μυστικά κονδύλια, μας βομβαρδίζουν ασταμάτητα χωρίς έλεος, με εκβιαστικά διλήμματα και απειλές.Αισθάνεσαι την απόλυτη ησυχία πριν την καταιγίδα, η κοινωνική βόμβα διαμορφώνεται και είναι έτοιμη να απασφαλιστεί. Στο μεταξύ, άλλαξε θέση στον καναπέ και περιμένει τον "σωτήρα". Που είναι προς το παρόν ένας ανώριμος, αιθεροβάμων, τριανταεπτάρης, έτοιμος να κάνει ότι του πουν. Τι είναι αυτό που μας έχει συμβεί; Οι κατακτήσεις ενός αιώνα έχουν αναιρεθεί την τελευταία δεκαετία. Έτσι αποφάσισε το πολιτικό σύστημα της λεγόμενης δημοκρατίας. Το σύστημα δεν είναι ούτε καν ολιγαρχία, είναι εκλόγιμη μοναρχία, όπως είπε ένας καθηγητής, πριν απο λίγο σε μια συζήτηση, ανάμεσα σε διαφημίσεις σε ένα διαδικτυακό κανάλι,αυτοί οι καθηγητές παρεμπιπτόντως σέβονται και εκτιμούν μόνον αλλήλους, τους άλλους τους αγνοούν.Τις πολιτικές αποφάσεις τις παίρνουν οι αγορές, με όρους δύναμης και όχι με όρους κανόνων, όχι σύμφωνα με τα συμφέροντα των κοινωνιών, δηλ. ένα είδος "οικονομικού φασισμού". Ο λαός οδηγείται σε απόγνωση και καταστροφή.Το πολιτικό σύστημα αποφασίζει πως θα γίνει η ανακατανομή του πλούτου, του οικονομικού προϊόντος , ποιός θα το καρπωθεί. Οι κοινωνίες, λένε κάποιοι "σοφοί", δεν ωφελεί να διαμαρτύρονται στους δρόμους, πρέπει να μπουν κι αυτές μέσα στο πολιτικό σύστημα να έχουν λόγο.Η γνώμη τους πρέπει να υπολογίζεται θεσμικά , πχ. με δημοσκοπήσεις σε διαρκή λειτουργία,οι πολιτικοί να ελέγχονται και να λογοδοτούν.Αλλά τι να πεις γι' αυτήν την κοινωνία που ζεί σε νιρβάνα, αμήχανη, άβουλη, σε παρατεταμένη χημειοθεραπεία για το καλό της, πότε θα καταλάβει ότι πρέπει αυτή να εξαναγκάσει μαζικά, πιεστικά, αδιαπραγμάτευτα, τη συμμετοχή της στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή της και το μέλλον των παιδιών της. Είναι τόσο βλακώδη τα ψευτοδιλήμματα ευρώ ή δραχμή, αυτοί που τα θέτουν είναι αυτοί οι ίδιοι που τα δημιούργησαν και σήμερα κατηγορούν τους άλλους ότι οδηγούν τη χώρα εκτός ευρώ.Μετά την καταιγίδα λένε οι σοφοί θα γίνει ανάπτυξη της εγχώριας αγοράς των εξαγωγών, θα έχουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και θα σταθούμε στα πόδια μας. Αυτοί που κατέχουν το χρήμα, ψάχνουν για ασφαλή λύση. Η νομισματική ένωση θα σπάσει, γιατί δεν θα αντέξει, η έξοδος από το ευρώ είναι αναπόφευκτη, πρέπει αντί να την ξορκίζουμε, να προετοιμαστούμε. Οι δομικές αλλαγές είναι απαραίτητες, θέλουν χρόνο, σωστή και δίκαιη κατανομή των φόρων.Η χώρα είναι ήδη πουλημένη, αλλά οι συνθήκες είναι τέτοιες, που ακόμα κι αν αλλάξει κάτι στην Ευρώπη, η Ελλάδα θα ωφεληθεί ελάχιστα.Η ανταγωνιστικότητα έχει να κάνει με το κλίμα της αγοράς και όχι με τους χαμηλούς μισθούς. Καλά το είπε ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας , εκεί που έχουν χαμηλούς μισθούς έχουν ανταγωνιστικότητα; Το μεγαλύτερο μέρος αυτού που παρήγετο και εισήγετο πήγε στη διαπλοκή, τη διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις. Πρέπει να αλλάξει το κράτος, με την πίεση και τον εξαναγκασμό της κοινωνίας. Βέβαια, επειδή διαφθορά υπάρχει και στην Ευρώπη και παντού, με την πίεση τη δική μας το σύστημα θα πάψει να αντιστέκεται, γιατί τώρα αντιστέκεται με όλες του τις δυνάμεις, με προπαγάνδα και απειλές.Ας μην φορολογούν μόνον τον άνεργο, ας φορολογήσουν και το πολιτικό σύστημα, τις καταθέσεις...Άμεση δημοκρατία δεν υπάρχει ούτε κατά φαντασίαν.Άρα έστω μια προσομείωση αντιπροσώπευσης, να ελέγχεται η πολιτική τάξη, να ξέρουμε που πηγαίνουμε, να αποκτήσουμε συνείδηση του τι μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί, αρκεί να μάθουμε να μιλάμε μεταξύ μας.....

Μέσα στη σύγχυση κυλούν οι μέρες.Πέρασαν κι οι εκλογές, αποφασίσαμε και δεν αποφασίσαμε, γι' αυτό και θα ξαναψηφίσουμε, για να σκεφτούμε καλύτερα.Στο μεταξύ πήραμε μια προσωρινή αναστολή από τα μνημονιακά μέτρα που μας βαράγανε κατακέφαλα, εμείς που ακόμα δουλεύουμε και πληρωνόμαστε, γιατί οι άλλοι που ζουν το μαρτύριο της ανεργίας, μέσα στην απελπισία τους, δεν έχουν καν την πολυτέλεια να σκέπτονται.Η αλήθεια είναι πως μετά από τόση λοβοτομή στον εγκέφαλο που μας έκαναν τα ΜΜΕ ,εμείς δεν μασήσαμε, τούς αναγκάσαμε να μπερδεύουν τα λόγια τους , με ποιόν είναι τώρα, με μας ή με τ' αφεντικά τους, που τους μπούκωναν για να μας ταϊζουν κουτόχορτο, είναι πολύ διασκεδαστικό να τους βλέπεις να κάνουν κολοτούμπες.Οι αριστεροί σάστισαν από την επιτυχία τους, δεν ξέρουν πως να την διαχειριστούν , νομίζουν ότι είναι παιδική χαρά η κρίση , φοβάμαι ότι θα τους αφήσουν να κάνουν βλακείες και μετά οι δοσίλογοι προδότες, με την βοήθεια και των αυτόκλητων εταίρων της σωτηρίας, θα σπεύσουν σαν αρπακτικά να μας αποτελειώσουν , απαιτώντας να τους πούμε και ευχαριστώ για την επέμβαση.Εκείνο το ανεκδιήγητο ΚΚΕ των αργόμισθων καρεκλοκένταυρων, αρνείται να βάλει ένα χεράκι, να κατεβάσει καμιά καλή ιδέα, να βοηθήσει τον Τσίπρα να ανακουφιστεί ο κόσμος, έστω και προσωρινά, προτιμά να παραμείνει παραθρησκευτική οργάνωση λαϊκής κατήχησης,και εκ του ασφαλούς να τα βάζει με την "πλουτοκρατία"!!!Κάθεται στη γωνία καλοταϊσμένο απο τις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, ας κόψουμε το λαιμό μας οι υπόλοιποι, όταν νικηθεί ολοκληρωτικά ο καπιταλισμός, δηλ. του Αγίου φούφουτου , θα αναλάβει δράση..Παρακολουθώ εδώ και καιρό, έναν δεξιό νεαρό δημοσιογράφο, που εντελώς τυχαία μετά από μια συνέντευξη που πήρε από έναν αιρετικό, αντιμνημονιακό αριστερό οικονομολόγο, σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό, έμπλεξε σ' έναν ποταμό καθημερινών εκπομπών επικαιρότητας μαζί του , άνοιξε τα μάτια του, άνοιξε και τα δικά μας, μέχρι που τον απέλυσαν, και διέκοψαν την εκπομπή.Αυτός ο οικονομολόγος με το δισάκι του στον ώμο, σαν άλλος Κοσμάς ο Αιτωλός γύρισε όλη την Ελλάδα ,με μοναδικό σκοπό να ενημερώσει τον " λαό" γι' αυτά που έρχονται, του 'πεσαν από κοντά όπως ήταν φυσικό διάφοροι παλιοί και όψιμοι νεοεπαναστάτες, τον έπεισαν να κάνει κόμμα, τον έκαναν σημαία, τον κατέβασαν στις εκλογές,ποιος να τους γνωρίσει χωρίς χορηγούς, χωρίς κομματικές επιχορηγήσεις, χωρίς προβολή στα μέσα παρά μόνο στο Internet,αναμενόμενα καταποντίστηκαν. Είναι πολύ συγκινητικό οι δυο τους, ο δεξιός, αφοσιωμένος, νεοφώτιστος δημοσιογράφος κι ο προφήτης, περιθωριακός , ιδεολόγος, στοχοπροσηλωμένος δάσκαλος, να συνεχίζουν έναν απελπισμένο άνισο αγώνα με αντίπαλο όλο το μηχανισμό του νέου τύπου ολοκληρωτισμού που ήρθε απρόσμενα να μας αλώσει τη ζωή...Δεν ξέρω αλλά το ένστικτό μου μου λέει πως είναι πολύ αγνοί οι δυο τους και με έχει συνεπάρει όλο αυτό, σκέπτομαι ότι πρέπει πιο ενεργά να βοηθήσω... Προς το παρόν όμως με καλεί το οικογενειακό οικιακό καθήκον, χαρά και εργασία...

ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ

Mιά φορά κι ένα καιρό ήταν μια μικρή χώρα που όλοι έλεγαν ότι ήταν πανέμορφη.Είχε ήλιο, πολύ ήλιο, εκτός από ελάχιστες μέρες το χρόνο, νησιά, πολλά νησιά σκορπισμένα μέσα σε μια γαλάζια, καταγάλανη θάλασσα, κάτασπρα φρεσκοβαμμένα σπιτάκια με γλάστρες πνιγμένες στις μπιγκόνιες, γιασεμιά, γεράνια, τριαντάφυλλα στα μπαλκόνια, και ότι άλλο βάζει ο νούς σου.Τα καλοκαίρια, μεθυσμένα μισόγυμνα κορίτσια, κολυμπούσαν στα δροσερά ακρογιάλια και μετά λιάζονταν με τις ώρες στις πανέμορφες δαντελωτές αμμουδιές. Τα βράδια στα νησιά, ξεσαλωμένοι τουρίστες χόρευαν και έπιναν μέχρι το πρωί στα μισοσκότεινα μπαράκια τα απλωμένα στις παραλίες.Τα χειμωνιάτικα βράδια που οι ξένοι ήταν απειροελάχιστοι, δροσερά αγόρια και κορίτσια ξεχύνονταν στους δρόμους στο Θησείο, στου Ψυρρή, στο Κολωνάκι, στην πλατεία Μαβίλη, αλλά και στην αγορά του Μοδιάνο στη Θεσσαλονίκη και στ' άλλα κέντρα των μεγάλων επαρχιακών πόλεων. Παιδιά φοιτητές, με καθαρή σκέψη και μπερδεμένα όνειρα. Σ' αυτήν τη χώρα οι γονείς έκαναν θυσίες για να σπουδάζουν τα παιδιά τους. Το θεωρούσαν θέμα τιμής να τους προσφέρουν τα πάντα. Μόρφωση, ξένες γλώσσες, μπαλέτο, αθλητισμό, φρόντιζαν και για το απώτερο μέλλον τους. Σπίτια για τις μελλοντικές οικογένειές τους ίσως και εξοχικό...Τα μεσημέρια η τηλεόραση ασχολείτο με κουτσομπολιά, απ' τη ζωή των ντόπιων και ξένων stars καμιά φορά και με σκληρά reality shows απο τις παρακμιακές σχέσεις των φτωχότερων τάξεων. Όλα κυλούσαν ήρεμα και χαλαρά.Τα κυριακάτικα μεσημέρια οι πολυάσχολες οικογένειες μαζεύονταν στα καλοστρωμένα τραπέζια, τα παιδιά γκρίνιαζαν γιατί ήθελαν λιγότερη καταπίεση, οι γιαγιάδες είχαν άποψη για όλα... Εμείς στον καιρό μας...Οι μανάδες έτρεχαν να τα προλάβουν όλα, δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις φίλους, τραπεζώματα, πεθερικά..Ώσπου.....αν υπήρχε μουσική, σ' αυτό εδώ το σημείο θα χτυπούσαν τύμπανα πολέμου και μια συμφωνία κρουστών.Τα φώτα θα χαμήλωναν . Όρνεα και κοράκια μαύρισαν τον καταγάλανο ουρανό. Τα τύμπανα δυνάμωσαν.Οι άνθρωποι κρύφτηκαν φοβισμένοι.Σμήνη μαύρων πουλιών, πουλιών της δυστυχίας έπεσαν πάνω τους. Σοκ και δέος. Τούς βρήκαν απροετοίμαστους.Η χαρά έσβησε.Θλίψη, θυμός αγανάκτηση,κυριάρχησαν, οι άνθρωποι αφέθηκαν να τους παρασύρει η απελπισία. Η ζωή τους μαύρισε. Πείνα, απογοήτευση, αυτοκτονίες, ερημιά. Στα άλλοτε γελαστά πρόσωπα αποτυπώνεται η δυστυχία, η κατάθλιψη. Ένα μεγάλο γιατί κυκλοφορεί απο στόμα σε στόμα. Σε λίγο με τη συνεργασία κάποιων δικών τους δοσίλογων μπήκαν στην πόλη οι εχθροί... Τα αγόρασαν όλα για πενταροδεκάρες.Της άλλαξαν και το όνομα.. Κι όλο αυτό το ονόμασαν εκσυχρονισμό και παγκοσμιοποίηση. Κάποιοι συμβιβάστηκαν, εξαγοράστηκαν, πρόδωσαν, πλούτισαν. Οι μορφωμένοι νέοι,με πτυχία και προσόντα, που δεν τους κρατούσε πια ο τόπος τους,έγιναν νεομετανάστες , τσιγγάνοι της Ευρώπης, της Αμερικής και της Αυστραλίας. Η χώρα αφανίστηκε. Οι ντόπιοι προδότες, είπαν ότι την έσωσαν και συνέχισαν αδιάντροπα ανενόχλητοι την υπόλοιπη ζωή τους, με αχόρταγη απληστία για εξουσία και δύναμη. Αυτοί που έφυγαν, δημιούργησαν καινούρια ζωή σε χώρες γκρίζες με συννεφιά και σκυθρωπούς ανθρώπους.Τα παιδιά τους, μιλούσαν άλλη γλώσσα και δεν ήθελαν να ξέρουν ότι οι γονείς τους εγκατέλειψαν τη γη της επαγγελίας γιατί δεν άντεχαν να ζούν στη μιζέρια, την εξαθλίωση, την άθλια προπαγάνδα των ΜΜΕ, τη βάναυση και βίαιη καταρράκωση της αξιοπρέπειάς τους.Τους είπαν τεμπέληδες, λαμόγια, κλέφτες, μιζαδόρους, απατεώνες μπαταχτσήδες, ανάξιους να ζούν χαρούμενοι στον τόπο τους.Και τους τα πήραν όλα. Ακόμα και την ιστορία τους αφού δεν είναι μόνο δική τους. Ανήκει και στους δυνάστες, είναι όλοι τους απόγονοιτων ίδιων ένδοξων προγόνων, που δημιούργησαν τέχνες , θέατρο, πολιτισμό, δημοκρατία. Δεν μπόρεσαν όμως, όσο κι αν το προσπάθησαν να τους πάρουν την ψυχή τους.Τις κρύες νύχτες του χειμώνα στις ξένες πατρίδες ένα φαναράκι ελπίδας σιγοκαίει μέσα τους. Ποιός ξέρει; Ίσως.....

ΑΠΟ ΤΟ 1821 ΣΤ0 ΣΗΜΕΡΑ

ΑΠΟ ΤΟ 1821 ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ Η επανάσταση του 1821 καταγράφηκε στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας ως η επανάσταση που καθόρισε σ’ ένα μεγάλο βαθμό την πορεία και την εξέλιξη της ευρωπαϊκής Ηπείρου. Κλέφτες, αρματολοί , δάσκαλοι, λόγιοι , έμποροι, ναυτικοί , κληρικοί, και βέβαια η Φιλική εταιρεία που την προετοίμασε , συνέβαλαν στην πραγματοποίηση του πόθου των Ελλήνων για ανεξαρτησία και τη θεμελίωση ενός κράτους που στηρίζεται στις εθνικές του παραδόσεις και στις αρχές της ελευθερίας όπως είχαν διαδοθεί στην Ευρώπη από τη Γαλλική επανάσταση και το διαφωτισμό. Η επανάσταση του 1821 είναι μια επανάσταση που ξεκίνησε από τα φτωχά λαϊκά στρώματα, παρασύροντας στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού λαού.. Η Τουρκοκρατία, εξέθρεψε κοινωνικές τάξεις με συγκρουόμενα και ανταγωνιστικά συμφέροντα, εκμετάλλευση και καταπίεση. Και μ’ αυτήν την έννοια, η επανάσταση του 1821 εκτός από εθνική υπήρξε και βαθύτατα κοινωνική. Κι όπως διατύπωσε εύστοχα ο Δ. Σολωμός « το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθινό»
25η Μαρτίου 2012. Πώς να γιορτάσουμε; Ζούμε σε μια προσομοίωση Ελλάδας , με το 1/3 των κατοίκων της κάτω από το όριο της φτώχειας . Βίαια και απροσδόκητα, έχουν ανατραπεί οι ζωές των ανθρώπων. Η αγορά εργασίας έχει αποδομηθεί και προσπαθεί να κρατηθεί με την ελάχιστη δαπάνη. Αν κάτι χαρακτηρίζει τον χειμώνα του 2012, είναι η κοινωνική παγωνιά. Την παγωνιά, τη νοιώθεις στους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας, που αδειάζουν μόλις σκοτεινιάσει , στα σκοτεινά πρόσωπα των ανθρώπων, που δεν χαμογελούν πια, γιατί σκέπτονται τους μισθούς τους που κόβονται, τα χαράτσια που δεν μπορούν να πληρώσουν, τις απειλές και τον φόβο που διασπείρουν τα ΜΜΕ. Οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι πεινασμένοι, οι απελπισμένοι, αυξάνονται δραματικά μέρα τη μέρα. Η δημόσια παιδεία εξαθλιώνεται, η δημόσια υγεία το ίδιο .Ζούμε με δανεικά μας λένε. Χρόνια τώρα. Γι’ αυτό ας σκύψουμε το κεφάλι με υποταγή και ευγνωμοσύνη στις δανειακές συμβάσεις , ας γίνουμε νούμερα στο καντράν του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, ας μάθουμε να ζούμε με λίγα, όλο και πιο λίγα, ας παραιτηθούμε ακόμα κι από την εθνική μας κυριαρχία και τον εθνικό μας πλούτο. Πλήττεται η χώρα μας ως ο ασθενής κρίκος , ως πειραματόζωο , ως πεδίο δοκιμών συγκεκριμένων προγραμμάτων που θ’ αποτελέσουν μοντέλο εφαρμογής και σε άλλες χώρες. Οι Ευρωπαϊκές Δημοκρατίες μετατρέπονται σε κράτη έκτακτης ανάγκης , όπου θα περιστέλλονται επ’ άπειρον τα δικαιώματα των πιο αδύνατων οικονομικά χωρών ,τα κοινοβούλια θα έχουν όλο και πιο διακοσμητικό ρόλο και το επίπεδο ζωής των πολιτών θα κατακρημνίζεται συνεχώς , έως ότου φθάσει στην οριακή επιβίωση. Συντρίβονται οι εργασιακές διεκδικήσεις, τα ασφαλιστικά δικαιώματα, το κοινωνικό κράτος , ότι με αγώνες κατακτήθηκε από τους εργαζόμενους, τα τελευταία χρόνια. Βιώνουμε ένα κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο, με πολιτικές προεκτάσεις. Έναν ακήρυχτο πόλεμο με επιπτώσεις γενοκτονίας. Τελικά, νεοφιλελευθεροποίηση των οικονομιών της Ευρώπης, και με την απλή μέθοδο της παγκοσμιοποίησης θα υπάρχει ένα κέντρο λήψεων αποφάσεων : η παγκόσμια διακυβέρνηση.
25η Μαρτίου 2012. Πως να γιορτάσουμε; Οι λέξεις δικαιοσύνη, ελευθερία, ανθρωπισμός, έχουν χάσει το νόημά τους. Έχουν αντικατασταθεί με νέες λέξεις : χρέος εκταμίευση, χρεοκοπία, δανειοδότηση, αγορές, επιτόκια, μέτρα, μέτρα…..Θα συνεχίσουμε να ζούμε με κομματιασμένα οράματα; ξυπόλυτοι πάνω στα σπασμένα κρύσταλλα ενός γυάλινου κόσμου ; κοινωνίες οικονομιών και αριθμών και όχι κοινωνίες ανθρώπων; Ή μήπως να δεχθούμε σαν λύση τη φυγή των νέων ανθρώπων, του πιο παραγωγικού δυναμικού, στο εξωτερικό για άλλες πατρίδες;
25η Μαρτίου 2012 .Οι ήρωες του 1821 είναι εδώ και μας διδάσκουν με τον αγώνα τους . Οι ήρωες επιμένουν . Πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα. Μια ελπίδα που δεν έχει να κάνει με μνημόνια, δάνεια και δόσεις. Έχει να κάνει με ιστορική μνήμη. Με λεβεντιά και αξιοπρέπεια .Με δύναμη και όρεξη για δουλειά .Με αλληλεγγύη και νέα οράματα. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να αισθανόμαστε ταπεινωμένοι και ψυχολογικά εξουθενωμένοι. Να γυρίσουμε στον εαυτό μας και να καταλάβουμε τι χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι με ότι έχει πραγματική αξία και όχι με ότι μας επιβάλλουν. Να μιλάμε για τις ανησυχίες μας, τα σχέδιά μας, το μέλλον μας. Κι όπως λέει ο ποιητής Άρης Αλεξάνδρου :
« Είδατε ποτέ κανένα έλατο να κατεβαίνει μόνο του στο πριονιστήριο; Η θέση μας είναι μέσα εδώ σ’ αυτό το δάσος. Με τα κλαδιά κομμένα, μισοκαμένους τους κορμούς. Με τις ρίζες σφηνωμένες μες τις πέτρες.»

Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Χειμωνιάτικο, Κυριακάτικο απόγευμα.Οι γονείς απουσιάζουν και παρακαλούν την εικοσάχρονη φοιτήτρια, που βρίσκεται στο σπίτι για μερικές μέρες μακριά από το Πανεπιστήμιο της στο εξωτερικό, να κρατήσει συντροφιά στην γιαγιά της. Η κουβέντα εξαντλήθηκε γρήγορα.Πόσο δύσκολο, να συναντηθούν τα βιαστικά νιάτα με την αργόστροφη σκέψη της ογδονταπεντάχρονης γυναίκας, που σ' αυτην την ηλικία τα 'χει δεί όλα.Γερμανική Κατοχή,εμφύλιο, αντάρτικο, χούντα των συνταγματαρχών, αγώνες...Σαν κινηματογραφική ταινία περνά από το μυαλό της συχνά η ζωή της, σαν αέρας με λίγες χαρές και πολλές πίκρες.Το σκοτάδι έπεσε γρήγορα στο άνετο ευρύχωρο σαλόνι κι η μικρή, για να ξεπεράσει την αμηχανία από την απότομη σιωπή, σκέφθηκε με ανακούφιση να δούν μια ταινία με τη γιαγιά, απ' αυτές που μαζεύει στο συρτάρι ο μπαμπάς από τις Κυριακάτικες εφημερίδες.Βρήκε μια ταινία του Μπερτολούτσι, για την άνοδο του Ναζισμού στην πριν από τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο Ιταλία του Νότου, ευκαιρία να το δεί κι εκείνη που δεν την αφορούν αυτά τα θέματα στην ηλικία της.Γιαγιά και εγγονή ξάπλωσαν αναπαυτικά στον καναπέ, με χαμηλωμένα τα φώτα κι αφοσιώθηκαν στην ταινία.Καθώς κυλούσε η ώρα η οθόνη γέμιζε από τους εξεγερμένους αγρότες, που μη αντέχοντας άλλο τα θανατερά βασανιστήρια και την απάνθρωπη μεταχείρησή τους από τους φασίστες δήμιους άρχισαν κι αυτοί να ανταποδίδουν τη βία με μεγαλύτερη βία.Το αιματοκύλισμα στην οθόνη, η φρίκη, άνθρωποι και γουρούνια ένα κουβάρι,σου αναποδογύριζε το στομάχι.Η γιαγιά παρέμενε ατάραχη και απορροφημένη. Σαν να έβλεπε το πιο συνιθισμένο πράγμα, μιά εικόνα καθημερινότητας.Το κορίτσι άρχισε να δυσφορεί.Τόση καταστροφή, τόσος εξευτελισμός των ανθρώπων, τόσο αίμα, τόση ωμή βία!Πως να αντέξει! Σηκώθηκε και άρχισε να περιφέρεται νευρικά, μήπως και πείσει τη γιαγιά, να σταματήσουν το βασανιστήριο.Όμως η γιαγιά, παρακολουθούσε με αμείωτο ενδιαφέρον και ανέκφραστη ψυχρότητα, δίχως αγανάκτηση,χωρίς το παραμικπό ίχνος συγκίνησης και συμπόνιας για τους ήρωες, με αδικαιολόγητη απάθεια, όλη αυτή τη ροή του κακού.Γιαγιά το σταματάω.Φθάνει πιά, καταλάβαμε.Όχι όχι παιδί μου αναπήδησε η γιαγιά.Δεν έπεσαν ακόμα τα γράμματα του τέλους.Η μικρή εξαφανίστηκε τρέχοντας.
Το επόμενο πρωί η γιαγιά ήταν αλλιώτικη.Είχε κι όλας δεί τις ειδήσεις στην τηλεόραση όταν το κορίτσι ξύπνησε και έτρεξε΄χαρούμενο να χωθεί στην αγκαλιά της.Τα μάτια της γιαγιάς ήταν βουρκωμένα, το κάτω χείλος έτρεμε.Είχα μέρες παιδί μου να δώ ειδήσεις γιατί στενοχωριέμαι είπε με λυγμό στη φωνή. Απειλές, εκβιασμοί, πολιτικές κολοτούμπες, χρέος, διαφθορά ,σκληρότητα, αυτοκτονίες, ανήθικες δοσοληψίες ,χαράτσια, πείνα, ανεργία , άστεγοι, εξαθλίωση , φτώχεια, απελπισία ,μετανάστευση, συσσίτια, σχολεία που κλείνουν,επιχειρήσεις που κλείνουν, γέροι με πετσοκομμένες συντάξεις στις ουρές του ΙΚΑ ,PSI, ανταλλαγές ομολόγων, σωτήρες, εκλογές,ξεπούλημα, εθνική κυριαρχία, βιώσιμο ΧΡΕΟΣ, τρόμος, ανασφάλεια, αναπόφευκτη συντεταγμένη πτώχευση.... Είναι τόσο άσχημα τα πράγματα; Κι έσφιξε με δύναμη πάνω της την εγγονή της.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΖΩΕΣ

Σκηνή πρώτη.Στο φωτισμένο σαλόνι της τριώροφης μονοκατοικίας νοτίου προαστίου, βράδυ Σαββάτου, το κόκκινο κρασί στο χρώμα του ροδιού, έλαμπε στα ψηλά κρυστάλλινα ποτήρια.Γέλια, τσουγκρίσματα ,ανακατεμένες φωνές, ο οικοδεσπότης γιόρταζε τα γενέθλιά του.Καλοδιατηρημένος εξηντάρης,από πάνω μέχρι κάτω στο σινιέ επώνυμο ντύσιμο ,να ξεχειλίζει από ευζωία και αυτοπεποίθηση. Μηχανικός σε ΔΕΚΟ, στη σύνταξη εδώ και δύο μήνες, ήταν καλοπληρωμένος δεν είχε παράπονο , πρόλαβε, πήρε και το εφάπαξ, μιας και ήταν συνδικαλιστής...Τόσα χρόνια με το ΠΑΣΟΚ τους ήξερε τους πολιτικούς από την καλή και την ανάποδη.Τους τηλεφωνούσε για ρουσφέτια οποτεδήποτε ,απευθυνόταν σ' αυτούς με τα μικρά τους ονόματα ,στον ενικό φιλαράκια για πάντα Είχε τακτοποιήσει και τη γυναίκα του στο Δημόσιο όχι όπου να'ναι ,σε θέση ευθύνης, θέση καλοπληρωμένη,του το χρωστούσε το κόμμα για τις ....υπηρεσίες του.Πρόσφατα, εν μέσω κρίσης, τακτοποίησε και το γιο, εν τάξει, όχι τίποτα φοβερό -διατυμπάνιζε παντού- σε ΔΕΚΟ με σύμβαση (αορίστου χρόνου).Τι να κάνουμε!!!δεν "τα παιρνε "τα γράμματα από μικρός ο κανακάρης,στο κυνηγητό δάσκαλοι και καθηγητές,τρέχαμε να διαμαρτυρηθούμε για τις αποβολές που έπεφταν βροχή.Τι ήθελαν πια και τον τιμωρούσαν συνεχώς;Έτσι είναι οι έφηβοι.Τρελαίνονται οι ορμόνες.Κι ύστερα, θητεία στο Ναυτικό να μην ταλαιπωρηθεί το βλαστάρι.Στο Πεντάγωνο, με παρουσία μια φορά τη βδομάδα,και πολύ τους ήταν ,ένα χρόνο από τη ζωή του.
Η βραδιά κυλούσε σε ευθυμία,γέμισαν τα πιάτα, άδειασαν τα ποτήρια,αναψοκοκκίνισαν τα μάγουλα,φούντωσε η κουβέντα.Γιατί άλλο; για την κρίση.Ο συνδικαλιστής ήταν κάθετος.Αν είχαν πάρει μέτρα νωρίτερα θα ήταν αλλιώς.Η χώρα θα είχε σωθεί. Αλλά όπως είπε και ο Πάγκαλος ,οι αγανακτισμένοι είναι ή φασίστες,ή κομμουνιστές ή μαλάκες.Χρειάζονται λοιπόν μέτρα.Μέτρα και θυσίες. Βεβαίως αυτά είναι για τους άλλους,γιατί ο συνδικαλιστής μας σαν εργαζόμενος δεν κουραζόταν και πολύ.Τα μεσημέρια, το πολύ στις τρεις ήταν στο σπίτι κι αργότερα τα απογεύματα,ραχάτι,βόλτες, ...συνδικαλισμός.Με δάνεια έφτιαξε τα ακίνητά του, με δάνεια και το εξοχικό.Nοικοκύρης ότι κι αν πεις.Η αποθέωση του μικροαστού.Α! η οικογένεια πάνω απ' όλα.Κι ότι περισσεύει ας βολέψουμε και κανένα φίλο ή συγγενή.Είναι πολύ των δημοσίων σχέσεων, καμάρωνε η γυναίκα του. Στο Δήμο, στην πολεοδομία,στην Εφορία, όλους τους ξέρει.Μετά το γλυκό, είπε ν' ανοίξει και τη σαμπάνια.Δεν του βγήκε το μπάμ.Τζίφος.Μη στεναχωριέσαι μπαμπά.Θα φέρω άλλη.Σηκώθηκε ο γιος.Έχουμε πολλές.Η ευθυμία συνεχίστηκε με Μητροπάνο,Τερζή,και λίγο από Σακελλαρίου από τα παλιά.Κι αν κάνω άστατη ζωή δεν θα σε βάλλω για κριτή.Ευσεβείς πόθοι στερημένου σπιτόγατου.
Σκηνή δεύτερη.Το ίδιο βράδυ στο σαλόνι της παλιάς μονοκατοικίας στην Ηλιούπολη είχαν γιορτή.Ο οικοδεσπότης γιόρταζε με φίλους τον ερχομό του πρώτου εγγονιού.Ένα μικροσκοπικό κοριτσάκι που όμως δεν είχε ακόμα δεί από κοντά αφού η κόρη του ζούσε στην Αγγλία.Ας είναι καλά το skype, δάκρυζε, τα λέμε σχεδόν κάθε βράδυ.Αυτός ήταν εκπαιδευτικός,διευθυντής σε Λύκειο τα τελευταία χρόνια, περηφανευόταν, ότι είχαν μεγαλώσει με την κυρά του τα παιδιά τους με αρχές.Ήταν αριστούχα από μικρά,με βραβεία, επαίνους, πτυχία, μεταπτυχιακά.Έτσι, η κόρη του που έκανε το διδακτορικό της στην Αγγλία, παντρεύτηκε με συνάδελφο,τα έβαλαν κάτω, μισά μισά τα έξοδα είναι καλύτερα.Δουλειά πολύ, τα κύτταρα στο εργαστήριο της Βιολογίας θέλουν συνεχή παρακολούθηση.Δεν υπάρχουν γιορτές, αργίες και τώρα με το μωρό...Αλλά, στην έρευνα είσαι ταγμένος. Έτσι δεν μας έμαθαν οι γονείς μας;
Τα ποτήρια άδειαζαν στην παρέα, η κουβέντα φούντωνε.Ακούγονταν θυμωμένες φωνές που μπερδεύονταν με τη μουσική,κάποιος παρατηρούσε: μα τι έχουμε πάθει και δεν αντιδρούμε;πόσος ακόμα εξευτελισμός, πόσο ακόμα ξήλωμα στα δικαιώματα που κατακτήσαμε με αγώνες χρόνων, πόση ακόμα οικονομική αφαίμαξη, πόσος ακόμα πόνος, θυμός κι αδικία ματαιωμένα σχέδια, φτωχοποίηση; Πάνω στην ώρα εμφανίζεται στην πόρτα κι ο γιός.Στα 27 του άνεργος ,με πτυχία ,μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες. Η παρέα πάγωσε.Ακούστηκαν αμήχανα γελάκια και καλωσορίσματα.Αν βρήκε δουλειά, κανείς δεν ρώτησε, αλλά όλοι αυτό σκεπτόντουσαν.Πεινάς παιδί μου, προσπάθησε να τον περιποιηθεί η μητέρα.Την κάρφωσαν τα παραπονεμένα μάτια, μάτια πληγωμένου ελαφιού.Το "παιδί" βιάστηκε να αποσυρθεί.Ο πατέρας αναστέναξε, η γιορτή είχε τελειώσει.Στην ατμόσφαιρα είχαν στήσει τρελό χορό οι αρχές της δικαιοσύνης, της αρετής, της εντιμότητας, του ευ αγωνίζεσθε. Για να τις σκορπίσει βίαια ο άνεμος της αρρωστημένης, άπληστης , εθελόδουλης, πολιτικής βαρβαρότητας.

Η ΠΟΡΕΙΑ

Ζούμε μαύρες μέρες του 2011.Συνεχής βομβαρδισμός και προπαγάνδα από τα ΜΜΕ των μυστικών κονδυλίων,παραπληροφόρηση από μικρά κανάλια αμφίβολης προέλευσης και χρηματοδότησης και από blogs που σου έχουν αναστατώσει τη ζωή.Τι να κρατήσεις και τι να πετάξεις;μαζί με την ανασφάλεια, τις συνεχείς περικοπές μισθών και τα εισπρακτικά μέτρα που σου ρουφάνε το ισχνό σου εισόδημα, έτσι συμπληρώνεται η εικόνα της καθημερινότητας.
Για πρώτη φορά φέτος, παρασυρμένη από μια παρέα φίλων, ακολούθησα την πορεία την ημέρα του Πολυτεχνείου.Στην πλατεία Κολοκοτρώνη, συναντηθήκαμε , όπου είχαν την προσυγκέντρωσή τους ανεξάρτητα κινήματα.Μου άρεσε που τους έβλεπα ,κανονικούς ανθρώπους,της δράσης και της αλληλεγγύης, αποφασισμένους να βγουν στο δρόμο και να αντιδράσουν.Πιο πίσω φοιτητές του Πολυτεχνείου με τα πανώ τους είχαν πάρει τη θέση τους να ξεκινήσουν.Μπροστά οι πιο ρωμαλέοι, δυναμωμένα αγόρια με άγριες διαθέσεις επαναστατικότητας και τσαμπουκά, πιασμένοι αγκαζέ, ενώ κάτω από τη μασχάλη είχαν κόκκινες σημαίες με χοντρά κοντάρια, που θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν ....κι αλλιώς.Κάποιος έδωσε το σύνθημα και το πλήθος άρχισε να προχωράει.Οι φίλοι μου πιο έμπειροι, με έσπρωξαν στο πεζοδρόμιο και μέσα από σπρωξίματα βρεθήκαμε στην αρχή σχεδόν της πορείας, σ' ένα μπλόκ από αντιστασιακούς αγωνιστές, όπως έλεγε το πανώ τους, της περιόδου '67- '74.Ήταν αυτό που λέμε άνθρωποι του μόχθου,μεσήλικες κι ακόμα μεγαλύτεροι, με βαθιές ρυτίδες καθημερινού αγώνα για επιβίωση.Καθένας μια ιστορία.Εδώ είμαστε πιο ασφαλείς, αν γίνουν επεισόδια.Αυτούς δεν τους πειράζουν.
Τους έβλεπες με τ' άσπρα τους μαλλιά, κάποιοι να περπατούν αγκομαχώντας, κουτσαίνοντας, όλοι όμως με ορμή εφήβων και δύναμη από μια άλλη εποχή, φώναζαν τα συνθήματά τους ξυπνώντας μέσα τους ποιος ξέρει ποιες μνήμες. Πόσο προδομένη γενιά!!
Τι έγιναν τα οράματά τους, οι αγώνες τους, προς τι το ξύλο που έφαγαν στην ασφάλεια, οι εξορίες, για ποια πατρίδα;Όταν σήμερα αυτοί που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο, έχουν ενωθεί μ' αυτούς που τους κτυπούσαν απ' έξω, στο μόρφωμα "κυβέρνηση " σωτηρίας της καρέκλας τους. Όλη η βασ. Σοφίας δεξιά και αριστερά κατά μήκος του δρόμου, ήταν γεμάτη ματατζήδες εξοπλισμένους με γκλοπς κράνη μάσκες ασπίδες έτοιμοι για πόλεμο.Όπου υπήρχε κάθετος δρόμος στη λεωφόρο ήταν αποκλεισμένος απο αστυνομικές κλούβες και μιλιούνια από αστυνομικούς.Μαύριζε το μάτι σου.Μπορώ να πώ πως ήταν πρωτόγνωρο για μένα να περπατούμε και γύρω μας να τρέχουν να μας προφθάσουν δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, κάμερες, απ' όλο τον κόσμο. Ένοιωθα σαν διασημότητα.Κάποια στιγμή έγινε σούσουρο , κοίταξα πίσω κι είδα πώς είχαμε οι " αντιστασιακοί" αποκοπεί από την υπόλοιπη πορεία και προχωρούσαμε μόνοι μας.Είχε ήδη νυχτώσει κι ο παγωμένος αέρας του Νοέμβρη τρύπωνε στο λαιμό και τ' αυτιά.Ευτυχώς, εγώ έχω πολλά μαλλιά μου είπε η φίλη μου που με κρατούσε αγκαζέ.Κάποιος από δίπλα, είπε μιλώντας στο κινητό του οτι η πορεία είχε σπάσει στα δυο, λόγω επεισοδίων που είχαν ξεκινήσει από τους "γνωστούς -αγνώστους" κουκουλοφόρους, με πέτρες και μολότοφ.Ήδη βλέπαμε από μακριά τις φωτιές.Τα γεροντάκια όρμηξαν πάλι μπροστά με νεανική αποφασιστικότητα και νέα συνθήματα.Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να φωνάζω κι εγώ.Δεν με φόβιζαν πια οι πάνοπλοι φρουροί της τάξης.(Δυστυχώς είχα δει πριν λίγο, κάποιους απ' αυτούς, να δοκιμάζουν μαύρες κουκούλες, κοντά στο σταθμό της Ακρόπολης, αδιάφοροι για τους τουρίστες που τους κοιτούσαν με περιέργεια.).
Μπροστά από την Αμερικάνικη πρεσβεία, σταματήσαμε.Άρχισαν δυο τρεις να ψάλλουν τον Εθνικό ύμνο, ακολουθήσαμε και οι υπόλοιποι.Καμιά διακοσαριά άνθρωποι και οι αστυνομικοί πίσω από τις μάσκες τους να μας κοιτούν αδιάφορα.Σαν να ανήκαν αυτοί σε άλλο κράτος.Μεροκαματιάρηδες των 900 ευρώ, στη ρουτίνα της δουλειάς, κάποιοι σίγουρα θα σκεπτόντουσαν τους λογαριασμούς που είχαν να πληρώσουν, τα "χαράτσια" ,ίσως τη γυναίκα τους που τους κεράτωνε, τη γκόμενα που δεν τους έκατσε.Μετά το τέλος του Εθνικού Ύμνου έπεσε αμηχανία και σιωπή. Τώρα; πού είναι οι υπόλοιποι; να μείνουμε; να φύγουμε;Οι φίλοι μου με τράβηξαν με βιασύνη προς την πλατεία Μαβίλη, όπου αμέριμνα παιδιά έπιναν τον φρεντοτσίνο τους.Συνεχίσαμε προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας . Εδώ φώτα, κίνηση , λεωφορεία, κορναρίσματα, ένας άλλος κόσμος.Θύμωσα! Άν είμασταν πολλοί!Πως ανέχονται να ξεφτιλίζονται και να σκύβουν το κεφάλι.Να ζουν την πολιτική επικαιρότητα της σουρεαλιστικής φαρσοκωμωδίας.Να διαλύεται η λογική τους, η κρίση τους ,να μεταμορφώνονται σε άβουλα ανθρωπάκια -λαό περιορισμένης ευθύνης -με ακρωτηριασμένη σκέψη που συνεχώς σφίγγουν το ζωνάρι και καταπίνουν τόνους βλακείας απ' τους πολιτικούς ληστές με τις γραβάτες που εξακολουθούν τη λεηλασία επιμένοντας ότι μας σώζουν. ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΒΡΕ!!!!!